മച്ചകത്തെ ഭഗവതി

മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞ 

ഉറക്കു കഥകളില്‍ 

നീ , ചുവന്ന 

പാവാടക്കാരി. 

കൊച്ചും നാളിലെ 

മിട്ടായി  മധുരങ്ങള്‍ക്ക് 

ആരുമറിയാതെ 

പങ്കു  കാരിയായ് നിന്നെ 

ഒപ്പം കൂട്ടിയില്ലേ .. 

ഉച്ച മയക്കത്തിലേക്ക് 

വീട്  കൂപ്പുകുത്തു -

മ്പോഴെല്ലാം ,

ബാലരമയിലെ 

മായാവി  കഥയുമായ്

നിന്നെത്തേടി 

വന്നില്ലേ  ഞാന്‍? 

മച്ചകത്തെ  ഇരുട്ടില്‍

തനിച്ചായിരുന്ന 

നിന്നെ, എന്നോടൊപ്പം 

വളര്‍ത്തി
വലുതാക്കിയില്ലേ?

 ,

എന്‍റെ കൌമാര- 
കുതൂഹലങ്ങളെ

നാണത്തോടെയെങ്കിലും

നിന്നോടല്ലേ  ആദ്യം 

പറഞ്ഞിരുന്നത്. ?

എന്‍റെ പ്രണയത്തിനു

കാവലാകില്ലെന്നു-

നീ - പിണങ്ങി 

പറഞ്ഞപ്പോഴല്ലേ 

തേടി  വന്ന 

ഗന്ധര്‍വനൊപ്പം

നിന്നെ  കൂടാതെ 

ഞാന്‍ ഇറങ്ങി പ്പോയത്?

വയറ്റില്‍  കുരുത്ത 

കടിഞ്ഞൂല്‍ കുഞ്ഞു 

കരഞൊലിചൊഴുകി-

പ്പോയ  രാത്രിയില്‍ 

മറയുന്ന  ബോധത്തില്‍ -

 കണ്ടത് നിന്‍റെ

ചടുല  നൃത്തം.

നിന്‍റെ  മുഘമുള്ള

പെണ്‍കുഞ്ഞു 

സ്വപ്നത്തില്‍ 

"അമ്മേ"  എന്നുവിളിച്ച 

രാത്രികളിലെല്ലാം ,

മച്ചിലെ  മരപ്പടിമേല്‍ 

പെയ്തുതീര്‍ന്നില്ലേ  

ഞാന്‍ ?

കാലത്തിന്‍റെ

കൈയില്‍ തൂങ്ങി 

ഞാന്‍  നടന്നിട്ടും 

നീ  ഇപ്പോഴും 

മച്ചകത്തെ   ഇരുട്ടില്‍ ....

എന്‍റെ  പ്രിയന്‍റെ

നെഞ്ചിലൊട്ടി-

പ്രണയത്തിന്‍റെ

കടല്‍ ദൂരം 

താണ്ടുപ്പോഴെല്ലാം 

നിന്‍റെ  ഓര്‍മയില്‍ 

ഞാന്‍  തണുത്തുറയുന്നു.

കട്ടപിടിച്ച ഇരുട്ടില്‍ 
നിന്നും ,പുലരി 
പൊന്‍  വെട്ടത്തിലേക്കു -
ആരുമറിയാതെ 
നിന്നെ  തുറന്നു 
വിടണം .


എന്നിട്ടുവേണം ,
നിന്‍റെ സ്വാതന്ത്യത്തിന്‍റെ
സന്തോഷത്തില്‍ 
എനിക്കൊന്നു 
തെളിഞ്ഞു  ജീവിക്കാന്‍ .