കാലമേ...
നീ പഠിപ്പിച്ച
പാഠങ്ങളില് ഒന്നിലും
കവിത ഇല്ലായിരുന്നു.
ഉരുവിട്ടുറപ്പിക്കാന്
നീ തന്ന സമവാക്യങ്ങളെ
കാണാപ്പുറത്തേക്കെറിഞ്ഞു
കൈ പിടിച്ചു
കൂടെ കൂട്ടിയത്
കണ്ണീരിനെ .
നിന്റെ കറുത്തനോട്ടത്തെ
അവഗണിച്ച്,
ഞാന് വിരിയിച്ചെടുത്ത
സ്വപ്നങ്ങളെ
ഇറുത്തെടുത്തു
നീ , കടന്നു പോയപ്പോഴൊക്കെ
കാലമേ ,.............
കരുണ കിനിയുന്നൊരു
നോട്ടം മാത്രമേ
കൊതിച്ചിരുന്നുള്ളൂ
നീ എനിക്ക് തന്ന
ഉണങ്ങാമുറിവിലെ
ചോരകിനിയുന്ന വേദന
നിന്റെ കനത്ത തോളില്
തല ചായ്ച്ചിരുന്നു
കരഞ്ഞു തീര്ക്കുമ്പോഴും
കരുണയോടുരു സ്പര്ശം
അതല്ലേ കൊതിച്ചിരുന്നുള്ളൂ
ഇനി ,
കരുണ എന്തെന്ന്
നീ പഠിച്ചിട്ടേ
"മതി വരൂ സമയമായെന്ന "
നിന്റെ തിടുക്കപ്പെടലിനൊപ്പം
ഞാന് ഇറങ്ങി വരൂ
എങ്കിലല്ലേ ,
കരു ണാദ്രമായൊരു നോട്ടം
പിറകെ വരുന്നവര്ക്കേകാന്
എന്റെ കാലമേ .....
നിനക്ക് കഴിയു .
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ