"നനഞ്ഞതെങ്കിലും
അമ്മേ- എന്നൊരു
ചിരിയുമായ്
എന്റെ വെളുത്ത റോസ്
ഇരുത്തെടുത്തു
കണ്ണനര്ച്ചിക്കുവാന്
ഒന്ന് വൈകിയാല്
പരിഭവിക്കുന്ന
ശ്യാമ തുളസി .
തെച്ചിയും , ചെണ്ടുമല്ലിയും
വെള്ള മന്ദാരവും
ശങ്ഘു പുഷ്പ്പവും
എന്റെ ദേവന്മാര്ക്ക്-
ലങ്കാരമാകുവാന്
പൂജക്കെടുക്കാത്ത
നിത്യ കല്ല്യാണിയും
പൊന് ചെമ്പകത്തിന്റെ
തണലില്
അവനോടു കുരുകിയിരിക്കുന്ന
എന്റെ ദുശീലത്തെ
മാറ്റികളഞ്ഞത്
ചുവന്ന റോസാണ്
ചെറുതെങ്കിലും
കൂര്ത്തമുള്ള്കള്
അവള് തന്ന വേദനകളെ
കുറുംപെന്നു വിളിക്കാനാ
എനിക്കിഷ്ട്ടം
വേനലില് പൂത്ത്, പൂത്ത്
അവശയായ മുല്ലവള്ളി .
ചെമ്പക കരുത്തിലേക്ക്
കയറ്റിവിടാം അവളെ
അടുത്ത വേനലില്
പൂത്തുലയാന്
അവിടെ അവള്
തളര്ന്നു കിടക്കട്ടെ
തോരാ മഴ രാത്രിയിലും
പൂത്ത് ചിരിക്കുന്ന
പാരിജാതം .
ഏഴാകാശങ്ങള്ക്കപ്പുറത്ത്
എന്റെ ഗന്ധര്വന്
ഈ പാരിജാത പൂമണം
പകര്ന്നു കൊടുക്കാന്
കാറ്റിനോട് പറയണം
പല നിറങ്ങളില്
കുളിര്ന്നു വിറയ്ക്കുന്ന
ചെമ്പരത്തി പൂക്കള്ക്ക്
കുമാരനാശാന്റെ
കവിതയോടിഷ്ട്ടം
"ഈ വല്ലിയില് നിന്ന് ചെമ്മേ " ചൊല്ലി
കൊച്ചു മകനെ
ചോറുട്ടുംപ്പോഴെല്ലാം
ചെമ്പരത്തി ചിരികള്
കൂട്ടിനെത്താറുണ്ട്
ഇപ്പോള്
ഈ നനഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന
പൂന്തോട്ടത്തെ
തുടച്ചുണക്കാന്
ഒരു തൂവാല
തിരയുകയാണ് ഞാന്
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ