നാവികനും , കടലും

ദിശയറിയാത്ത

സമുദ്രായനങ്ങളെ 

പ്രണയിച്ച  ധീരനായ 

നാവികാ,

ഇരുണ്ട  ഭൂഘണ്ടങ്ങള്‍ക്കും

ആത്മഹത്യ  മുനമ്പു-

കള്‍ക്കുമിടയില്‍

തുഴഞ്ഞു  തീരാത്ത

കടല്‍ ദൂര വന്യതയോടുള്ള 

നിന്‍റെ പ്രണയത്തെ 

ഉഷ്ണജലപ്രവാഹമായ് 

ഏറ്റുവാങ്ങിയ 

കടലാഴങ്ങള്‍ .

നിന്‍റെ  സഞ്ചാര-

കഥകളിലെ 

സാഹസികതയെ 

മോഹിച്ചു 

നിനക്കായ്  കടല്‍ 

ഒരുക്കിയ,

എങ്കിലും  കടല്‍യാത്രികാ,

 വിദൂരമായൊരു 

കടല്ക്കാഴ്ചയിലേക്ക്

നിന്‍റെ  പേടകത്തിന്‌ 

ദിശതെറ്റിയാല്‍

വന്യ ദൂരങ്ങളുമായ്

നിന്നെ മോഹിപ്പിക്കാതെ 

ഒരു  കരസ്വപ്നത്തിന്‍റെ 

സുഘാലസ്യത്തില്‍ 

മയങ്ങിക്കിടക്കാനെ

 കടലിനു കഴിയു.  

തീരാ  ദൂരങ്ങള്‍ .  

മച്ചകത്തെ ഭഗവതി

മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞ 

ഉറക്കു കഥകളില്‍ 

നീ , ചുവന്ന 

പാവാടക്കാരി. 

കൊച്ചും നാളിലെ 

മിട്ടായി  മധുരങ്ങള്‍ക്ക് 

ആരുമറിയാതെ 

പങ്കു  കാരിയായ് നിന്നെ 

ഒപ്പം കൂട്ടിയില്ലേ .. 

ഉച്ച മയക്കത്തിലേക്ക് 

വീട്  കൂപ്പുകുത്തു -

മ്പോഴെല്ലാം ,

ബാലരമയിലെ 

മായാവി  കഥയുമായ്

നിന്നെത്തേടി 

വന്നില്ലേ  ഞാന്‍? 

മച്ചകത്തെ  ഇരുട്ടില്‍

തനിച്ചായിരുന്ന 

നിന്നെ, എന്നോടൊപ്പം 

വളര്‍ത്തി
വലുതാക്കിയില്ലേ?

 ,

എന്‍റെ കൌമാര- 
കുതൂഹലങ്ങളെ

നാണത്തോടെയെങ്കിലും

നിന്നോടല്ലേ  ആദ്യം 

പറഞ്ഞിരുന്നത്. ?

എന്‍റെ പ്രണയത്തിനു

കാവലാകില്ലെന്നു-

നീ - പിണങ്ങി 

പറഞ്ഞപ്പോഴല്ലേ 

തേടി  വന്ന 

ഗന്ധര്‍വനൊപ്പം

നിന്നെ  കൂടാതെ 

ഞാന്‍ ഇറങ്ങി പ്പോയത്?

വയറ്റില്‍  കുരുത്ത 

കടിഞ്ഞൂല്‍ കുഞ്ഞു 

കരഞൊലിചൊഴുകി-

പ്പോയ  രാത്രിയില്‍ 

മറയുന്ന  ബോധത്തില്‍ -

 കണ്ടത് നിന്‍റെ

ചടുല  നൃത്തം.

നിന്‍റെ  മുഘമുള്ള

പെണ്‍കുഞ്ഞു 

സ്വപ്നത്തില്‍ 

"അമ്മേ"  എന്നുവിളിച്ച 

രാത്രികളിലെല്ലാം ,

മച്ചിലെ  മരപ്പടിമേല്‍ 

പെയ്തുതീര്‍ന്നില്ലേ  

ഞാന്‍ ?

കാലത്തിന്‍റെ

കൈയില്‍ തൂങ്ങി 

ഞാന്‍  നടന്നിട്ടും 

നീ  ഇപ്പോഴും 

മച്ചകത്തെ   ഇരുട്ടില്‍ ....

എന്‍റെ  പ്രിയന്‍റെ

നെഞ്ചിലൊട്ടി-

പ്രണയത്തിന്‍റെ

കടല്‍ ദൂരം 

താണ്ടുപ്പോഴെല്ലാം 

നിന്‍റെ  ഓര്‍മയില്‍ 

ഞാന്‍  തണുത്തുറയുന്നു.

കട്ടപിടിച്ച ഇരുട്ടില്‍ 
നിന്നും ,പുലരി 
പൊന്‍  വെട്ടത്തിലേക്കു -
ആരുമറിയാതെ 
നിന്നെ  തുറന്നു 
വിടണം .


എന്നിട്ടുവേണം ,
നിന്‍റെ സ്വാതന്ത്യത്തിന്‍റെ
സന്തോഷത്തില്‍ 
എനിക്കൊന്നു 
തെളിഞ്ഞു  ജീവിക്കാന്‍ .

 











 

അവസാനമില്ലാത്ത 

മഴകുളംപടിക്കു

ചെവിയോര്‍ത്ത്‌ 

ഉറങ്ങാതെ  തീര്‍ത്ത 

ഒരു  രാത്രി  കൂടി ....

തുറന്നിട്ട  

ജനല്‍ക്കാഴ്ചയായ്

കനം വെച്ച  ഇരുട്ട്

എത്ര  പെയ്തിട്ടും 

തീരാതെ,

ഉരുണ്ടു  കൂടുന്ന 

ആകാശ  സങ്കടം .

ആര്‍ത്തലച്ചു 

കരഞ്ഞുവീഴാന്‍ 

നിനക്കൊരു 

ഭൂമിയുണ്ടെല്ലോ...

ആ  നെഞ്ചിന്‍  ചൂടില്‍ 

കരഞ്ഞമര്‍ന്നു 

അലിയിച്ചു  തീര്‍ക്കു

നിന്‍റെ സങ്കടങ്ങള്‍ 

ജനല്‍  ചതുരത്തിലെ 

രാമഴക്കാഴ്ച്ചേ,

നിന്നിലേക്കൊന്നിറങ്ങി-

നനഞ്ഞാല്‍ 

ഒഴുകി  പോകുന്ന 

സങ്കടങ്ങ ളൊക്കെയേ-

എനിക്കുമുള്ളു

എന്‍റെ കൂട്ടുകാരി .

തിരിച്ചറിവുകള്‍

അറിവെന്ന 
ആനന്ദത്തിനു- 
മപ്പുറത്തെവിടെയോ 
തിരിച്ചറിവെന്ന
സത്യം. 

ഇത്,
ആരാധിച്ച ബിംബങ്ങളുടെ 
അഴിഞ്ഞുവീണ 
പൊയ്മുഖങ്ങള്‍ 
പകര്‍ന്നുതന്ന 
പുതിയ പാഠം .

ഇനി, 
വെയില്‍ വിതച്ച 
വഴികളിലൂടെ 
പകച്ചു നില്‍ക്കാതെ 
തനിയെ നടക്കുവാന്‍ 
മെലിഞ്ഞ കാലിനെ 
പരിചയിപ്പിക്കാം.
ഒപ്പമില്ലാത്ത 
കരുത്തിന്‍റെ കൈകളെ 
തളര്‍ച്ചയില്‍പോലും 
മറക്കാം.
കാലത്തിന്‍റെ
കൈവഴിയിലെ 
അത്താണികള്‍ക്കുമേല്‍
കാത്തിരിപ്പുകളെ 
വിശ്രമിക്കാന്‍ 
വിടാം .
അണയാതെ കത്തുന്ന 
മനസിലെ കൈത്തിരി, 
മിഴിനാളമായി
തെളിയ്ക്കാം.

സഹയാത്രികാ ...
ഈ തളരാത്ത യാത്രയില്‍
തലചായ്ക്കുവാന്‍ 
നിന്‍റെ കനമുള്ള 
തോളുകള്‍ വേണ്ടെ-
ന്നുറയ്ക്കവേ, 
അറിയാതെ കണ്ണുകള്‍ 
നിറയുന്നുവെങ്കിലും ,
അറിയുന്നു ഞാന്‍ ,
ഇത്, 
മുറിവായി 
മാറാത്തൊരറിവെന്ന 
സത്യം ....

ചോദ്യ (ചിഹ്ന ) ങ്ങള്‍

ഒടുങ്ങാത്ത 

സംശയങ്ങള്‍ക്ക് 

ഉത്തരങ്ങളുടെ 

നീലാകാശമായിരുന്നവന്‍

ബാക്കിവെച്ച 

ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ 

തോറ്റു മടങ്ങുമ്പോള്‍ 

വഴി  കാട്ടിയെപ്പോല്‍

മുന്നില്‍  നടന്ന  ജീവിതത്തെ 

ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചതെന്തിനാണ് ?

തീരാത്ത  സംശയങ്ങളെ 

കുടഞ്ഞു  കളഞ്ഞു ,

ദിവസങ്ങളില്‍  നിന്ന് 

ദിവസങ്ങളിലേക്ക് 

ഊളിയിട്ടിറങ്ങിപ്പോയത് 

എന്തിനാണ് ?

പെയ്തു  തീരാത്ത

കണ്ണിണയിലെ

വിളര്‍ത്ത  വെളുപ്പ്‌ 

കരിമഷി  എഴുതി 

കറുപ്പിച്ചെടുത്തതെന്തിനാണ് ?

തല ചായ്ച്ച്ചിരുന്നു 

കഥ  പറയാന്‍ 

താങ്ങായ്‌ ഒരു തോളില്ലെങ്കിലും

ഓരോ  രാവിലും 

ഷെഹസാദയെ പോല്‍ 

പുതിയ  കഥയുമായ്

കാത്തിരുന്നതാരെയാണ് ?

സത്യമല്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും,

മായക്കാഴ്ചകളില്‍ 

അഭിരമിക്കാന്‍ 

മനസിനെ  പിന്നെയും 

തുറന്നു  വിട്ടതെന്തിനാണ് ?

തീരത്തൊരീ-

സംശയങ്ങള്‍ക്ക് 

ജീവിതമെന്ന 

ഒറ്റവാക്കുത്തരം

ചെവിയില്‍  ചൊല്ലിത്തന്നത് 

കൂടെ  നടക്കുന്ന 

നിഴലാണ്‌ ..

കാലത്തോട് പറയാനുള്ളത്

കാലമേ... 

    നീ  പഠിപ്പിച്ച 

    പാഠങ്ങളില്‍   ഒന്നിലും 

    കവിത  ഇല്ലായിരുന്നു. 

    ഉരുവിട്ടുറപ്പിക്കാന്‍

    നീ  തന്ന  സമവാക്യങ്ങളെ 

    കാണാപ്പുറത്തേക്കെറിഞ്ഞു 

    കൈ  പിടിച്ചു 

    കൂടെ  കൂട്ടിയത് 

    കണ്ണീരിനെ .

    നിന്‍റെ കറുത്തനോട്ടത്തെ 

    അവഗണിച്ച്‌,

    ഞാന്‍  വിരിയിച്ചെടുത്ത 

    സ്വപ്നങ്ങളെ 

    ഇറുത്തെടുത്തു 

    നീ , കടന്നു പോയപ്പോഴൊക്കെ 

   കാലമേ ,.............

   കരുണ  കിനിയുന്നൊരു 

   നോട്ടം  മാത്രമേ 

   കൊതിച്ചിരുന്നുള്ളൂ

  നീ  എനിക്ക്  തന്ന 

  ഉണങ്ങാമുറിവിലെ 

  ചോരകിനിയുന്ന  വേദന 

   നിന്‍റെ  കനത്ത  തോളില്‍ 

  തല ചായ്ച്ചിരുന്നു

  കരഞ്ഞു  തീര്‍ക്കുമ്പോഴും 

  കരുണയോടുരു സ്പര്‍ശം 

  അതല്ലേ  കൊതിച്ചിരുന്നുള്ളൂ

ഇനി ,

    കരുണ  എന്തെന്ന് 

    നീ  പഠിച്ചിട്ടേ 

    "മതി  വരൂ  സമയമായെന്ന "

     നിന്‍റെ  തിടുക്കപ്പെടലിനൊപ്പം 

     ഞാന്‍  ഇറങ്ങി  വരൂ 

     എങ്കിലല്ലേ ,

     കരു ണാദ്രമായൊരു നോട്ടം 

     പിറകെ  വരുന്നവര്‍ക്കേകാന്‍

     എന്‍റെ കാലമേ .....

     നിനക്ക്  കഴിയു .