കടലിന്റെ
പ്രണയിനിയായിരുന്നു.
അവനിലേയ്ക്കു
കുതിചൊഴുകുമ്പോള്
അണകെട്ടി തടഞ്ഞത്
നിങ്ങളല്ലേ...?
നാട് വികസിക്കാന്
പ്രണയം പരിത്യജിച്ച്
തപസ്വിനിയായ് .
വിണ്ടുണങ്ങിയ മണ്ണിന്റെ
ഹൃദയാഴങ്ങളിലേക്ക്
തണുപ്പായ് അരിച്ചിറങ്ങി .
കറുത്തമക്കളുടെ
വെളുത്ത ചിരിയില്
കണ്ണീരുണങ്ങി..
ഈറന് ചേലയില്
ഉടലഴകൊളിപ്പിച്ച്
രാവുറങ്ങി
കടലിന്റെ വിരഹഗാനം
കാറ്റായ് തഴുകിയപ്പോള്
ഒതുക്കാന് ശ്രമിച്ച
എന്റെ തേങ്ങലിന്റെ തള്ളല്
നിന്നെ മുറിവേല്പ്പിച്ചുവോ?
അച്ഛന് മകളെയെന്നപോല്
നിന്റെ തണുത്ത കൈകള്
എന്റെ മുടിയിഴകളെ
തലോടുമ്പോള്
നീ ഒച്ചയില്ലാതെ കരഞ്ഞിരുന്നു .
മതി ....
എന്നെയോര്ത്തുള്ള
നിന്റെയീ സങ്കടം .
എന്റെ പ്രിയര്
നിന്റെ കണ്ണീര്പ്രളയത്തില്
മുങ്ങിയൊഴുകിയാലോ..?
നിന്റെ വിറകൊള്ളുന്ന ഉടല്
നിനക്കുവയസ്സായെന്നു -
റക്കെപ്പറഞ്ഞിട്ടും
ചെവിയുള്ളവര്
കേള്ക്കുന്നില്ലല്ലോ ....?
നിനക്കൊരു ശാപമോക്ഷം
അതെന്റെയും മോഹമാണ് .
പകരം വരണം മുന്നില്
കല്ലും , സിമന്റും, ഉരുക്കും -
കൊണ്ട്തീര്ത്ത
കരയാനറിയാത്തൊ-
രാണൊരുത്തന്..
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ