ക്രമരഹിതമായ് മിടിച്ച്
ജീവിയ്ക്കാന് വെല്ലുവിളിക്കയാണ്
നീ എറിഞ്ഞു കളഞ്ഞിട്ടും
ഉടഞ്ഞ് പോവാത്ത ഹൃദയം .
എത്രകരയിച്ചാലും
ഒലിച്ചിറങ്ങി പോകില്ലെന്ന
വാശിയാണ്
നീ ,ഈ കണ്ണിലെഴുതിയ
കനവുകള്ക്ക് .
നിന്റെ വാക്കിന്റെ
ചൂടു പുതച്ചേ
ഉരങ്ങിയുണരുയെന്ന്
ചിനുങ്ങുന്നുണ്ട്
അനുസരിക്കനറിയാത്ത
മനസ് .
വടിയെടുത്തൊന്ന്
നിന്റെ വാക്കിന്റെ
ചൂടു പുതച്ചേ
ഉരങ്ങിയുണരുയെന്ന്
ചിനുങ്ങുന്നുണ്ട്
അനുസരിക്കനറിയാത്ത
മനസ് .
വടിയെടുത്തൊന്ന്
കൊടുത്തു നോക്കിയിട്ടും
പുറത്ത്പോവാതെ
ഹൃദയത്തതിന്റെ അറകളില്
മാറിമാറി ഒളിയ്ക്കയാണ്
നീ , എനിക്ക് തന്ന നോവ്
വാശിയാണതിനും
തോല്വിയുടെ തണുപ്പില്
ഉറഞ്ഞിരിക്കാന്
കൂട്ടായ് എന്റെ
കുടെവേണമെന്ന് .
ദുര്വാശി പിടിയ്ക്കുന്ന കുട്ടിയെപ്പോലെ ഈ മനസ്സ്...
മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂ(അഭിപ്രായമെഴുതാന് നോക്കുമ്പോള് വേര്ഡ് വെരിഫികേഷന് വേണമെന്ന് ദുര്വാശി പിടിക്കുന്നു ഈ ബ്ലോഗ്. അതൊന്ന് മാറ്റാമോ..??)
കാലം പോകുമ്പോൾ ആ വാശി ഒക്കെ പോകും...
മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂകവിത കൊള്ളാം