എന്റെ പ്രണയമേ...
പ്രിയനേ ....
കാലത്തോട്
കലഹിക്കരുതെന്ന
നീ , പഠിപ്പിച്ച പാഠം
മറന്നു കളഞ്ഞ്,
ദിവസങ്ങളോട്
പിണങ്ങി , പിണങ്ങി
ഇങ്ങനെ...
നിന്റെ കൈക്കുള്ളിലെ
കനല്ചൂടില്ലാഞ്ഞോ
മെലിഞ്ഞു , വിളര്ത്ത
ഈ വിരലുകള്
പതിയെ വിറക്കുന്നത്?
തലചായ്ച്ചിരുന്നു
കരഞ്ഞുതീര്ക്കാന്
നിന്റെ കരുത്താര്ന്ന
തോളുകള് ഇല്ലാഞ്ഞോ,
സങ്കടങ്ങളുടെ
നീരാളി കൈകള്
വരിഞ്ഞു മുറുക്കി
ഇങ്ങനെ ശ്വാസം
മുട്ടിക്കുന്നത്?
നിന്റെ തണല്
നിന്റെ തണല്
തണുപ്പിലെ
വസന്തകാലം
വാടി വീണിട്ടും ,
നിലച്ചു പോവാന്
മറന്നിട്ടോ ,
എന്റെ ഹൃദയമിങ്ങനെ
ഇപ്പോഴും
ചലിച്ചുകൊണ്ടേ -
യിരിക്കുന്നത് ?
കാലമേ ...
നീ പഠിപ്പിച്ച
പാഠങ്ങളില് ഒന്നിലും
കവിത ഇല്ലായിരുന്നു .
ഉരുവിട്ടുറപ്പിക്കാന്
നീ തന്ന സമവാക്യങ്ങളെ
കാണാപ്പുറത്തേക്കെറി ഞ്ഞ്,
കൈപിടിച്ച്
കൂടെ കൂട്ടിയത്
കണ്ണീരിനെ .
വിരിയും മുന്നേ ,
എന്റെ മോഹപ്പൂ ക്കളി-
രുത്തെടുത്ത്
നീ കടന്നു പോയെങ്കിലും
കാലമേ .....
കരുണ കിനിയുന്നൊരു
നോട്ടം ,
അതുപോലും
നീ - മറന്നതെന്തേ?
" വിരിയും മുന്നേ , എന്റെ മോഹപ്പൂക്കളിരുത്തെടുത്ത് കടന്നു
മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂപോയ " കാലം കരുണ കാണിക്കും , തീര്ച്ച.